نمی خوام بدونه واسه اونه که قلب من این همه بی تابه

یه کاغذ، یه خودکار، دوباره شده همدم این دل دیوونه

یه نامه که خیسه، پر از اشک و کسی بازم اونو نمیخونه

یه روز همین جا،توی اتاقم، یه دفعه گفت داره میره

چیزی نگفتم، آخه نخواستم دلشو غصه بگیره

گریه می کردم درو که می بست میدونستم که می میرم

اون عزیزم بود نمی تونستم جلوی راهشو بگیرم

می ترسم یه روزی برسه که اونو نبینم بمیرم تنها

خدایا کمک کن نمی خوام بدونه دارم جون می کنم اینجا

سکوت اتاقو داره میشکنه تیک تاک ساعت رو دیوار

دوباره نمی خواد بشه باور من که دیگه نمیاد انگار